Rüya Saati

Çocukluk, insanın doğuştan getirdiği bir gizemdir; ne başlangıcı vardır ne de sonradan edinilmiş bir hali. Yine de herkes, bu saf ve karmaşık evreden geçmek zorundadır. Büyümek, adeta bir çözülme sürecidir; her adımda yeni bir katman açılır, bilinmezlikler aydınlanır. Şiir ise bu yolculukta çocuğun elinde tuttuğu ışıktır; dikkatle bakılmazsa gözleri kamaştıran, hatta kör eden bir beyazlığa dönüşebilir. Çocuğa ve çocukluğa bakmak, bu yüzden cesaret ister. Çünkü çocuk, unutulmuş bir masumiyeti, yetişkinlerin yitirdiği coşkuyu içinde taşır. Mustafa Ruhi Şirin, dizeleriyle bu gizemi yoklar. Onun şiirleri, insanın derinliklerindeki sınırsız duyguyu, çocukluğun katından bize fısıldar. Hakikat, bazen gerçeklerden çok, imgelerin dünyasında saklıdır. Tıpkı William Blake’in "Kaplan" şiiri gibi; bir kaplanın ne olduğunu, ancak onun dizelerini okuduktan sonra tam anlamıyla kavrayabilirsiniz. Şirin de *Rüya Saati* ile.