Rüya Bitti

Gözleri nemlenirken, bir zamanlar kendi elleriyle çizdiği portreyi, sevdiği kadının mezarına serptiği kırmızı gül yapraklarının arasına yerleştirdi. Sanki o resmi, yıllar önce kaybettiği aşkın son bir armağanı gibi usulca bırakırken, dudaklarından dökülen Fatiha’nın nağmeleriyle yüreği burkuldu. Bir an duraksadı, sonra çakmağın titrek alevinde kâğıdı tutuşturdu. Alevler yükseldikçe, uykuya dalmadan önce dinlediği şarkının sözleri zihninde yankılandı: *"İşte bu bizim öykümüz, böylesine sade, böylesine duru..."* Yanan kâğıt, kül olup savrulurken, geçmişin izleri de rüzgârla birlikte dağılıyordu.