Rüştü Onur

Bir kavşakta durmuş, etrafını saran hayatların yükünü sırtlanmış gibiyim. Kimisi uzaklarda, cephede savaşan kocasını bekleyen sarışın bir kadının hasret mektubunu yazıyor, kimisi hovardalığıyla canını sıkan dostunun serzenişlerini kâğıda döküyor. Bir garson, patronunun haksızlıklarına isyan ederken, bir işçi karısı da evdeki sıkıntılarını anlatıyor. Her biri, kendi dünyasının ağırlığını benim ellerime bırakıyor. Akşam çöktüğünde ise bu kâğıtlara sığdırdığım dertler, birer sessiz çığlık gibi havada asılı kalıyor. İnsanların umutları, hayal kırıklıkları, öfkeleri ve sevgileri, bu dört yol ağzında birleşiyor; ben ise sadece onları dinleyen, yazan bir tanık olarak kalıyorum.