Ruhumun Mavi Gölgesi

Şiirin derin sularında kaybolanlar, aslında hayatın ta kendisine uyanır. Sözcükler bir okyanusa, kalp bir güneşe, ruh ise uçsuz bucaksız bir gökyüzüne dönüşür. Her dize, insanı kucaklayan sonsuz bir kolla uzanır; sevgiyi fısıldar, yeşilin, sarının, mavinin büyüsüne kapılmayı öğretir. Mavi, doyulmaz bir tutku gibi çarpar yüreğe. Şairin sofrası az ama öz, sınırsız bir zenginlik sunar çünkü orası gerçekliğin ta kendisidir. Hayatın özü, cennetin kapıları orada aralanır. Şiir, sadece kelimelerden ibaret değildir; yaşamın ta kendisidir, ruhun aynasıdır.