Ruhu Kırık Adam

Gecenin karanlığında yürürken, taşların arasında kaybolan ayak sesleri gibiydi o anlar. Yüzünü görmemiştim belki, ama varlığını hissettim her zerresiyle. Islak kaldırımlar, solgun sokak lambaları altında titreşen gölgesi, içimde bir yerlere dokundu. Dudaklarından dökülen her sözcük, soğuk bir rüzgar gibi tenime değdi. Gözlerindeki ateşe rağmen, sanki bedeni buz kesmişti. Zihnimden bir türlü çıkaramadığım o an, belleğime kazındı. Her adımda düşüyordun aklımdan, her nefeste biraz daha uzaklaşıyordun. Ruhumun kırık taşları arasında kaybolan, ama bir türlü unutamadığım o adamdı sen.