Ruhlar Mezbahası İyi Günler Diler

Akşamın alacakaranlığında, sokaklar günlük telaşını sürdürüyordu. Çocuklar geç kalmış, yetişkinler işten dönmüş, herkes kendi evinin yolunu tutmuştu. Uzakta, tepenin ardında incecik bir ay belirmişti; gökyüzü misafirliğe gelen serin bir esintiyle yavaşça kararıyordu. Bahar, kapıdan içeri sızmış, etrafı tazelik ve çiçek kokularıyla doldurmuştu. Oysa bu huzurlu görüntünün ardında, kapılar ardına kadar açıktı. Gülümseyen yüzlerle karşılananlar, radyonun ya da televizyonun sesiyle içeri buyur edilenler, aslında hiç de dostane bir ziyaret için gelmemişlerdi. Sazın nağmeleri, akşamın şarkıları eşliğinde, sessizce yaklaşan tehlikeyi kimse fark etmemişti. Ta ki her şey için çok geç olana dek.