Ruhi Baba

Halil Amca ile birlikte annesi Esma ve babası Mahmut’un yıllardır bakımsız kalan mezarına gelen Metin, yüreğindeki burukluğu kelimelere döktü. Rüyasında gördüklerini anımsayarak, sessiz bir iç hesaplaşmayla mezarın başında durdu. "Anne, babam, geldim işte" diye mırıldandı, sesi titrerken. "Beni size emanet eden amcam, elinden geleni yaptı. Devletimizin kolları beni sarıp okuttu, hayata kazandırdı. Ama şimdiye dek toprağınızı ziyaret edemedim, başınızda bir dua okuyamadım. Affedin beni." Gözleri yaşlarla dolarken, söz verdi: Artık evlatlık görevini layıkıyla yerine getirecekti. Halil Amca’nın koluna yaslanarak mezarlıktan ayrılırken, içindeki vicdan azabı biraz olsun hafiflemişti.