Ruhani

Adı *Ruhani*, sanki bir varlığın değil, zamanın kendisine verilmiş gibi. Oysa o, ne insan ne de hayalet; sadece izliyor. Yüzyılların ötesinden, duvarların ardından, sofraların başından geçen hayatları sessizce gözlemliyor. Ne bir ses duyabiliyor ne de kendini duyurabiliyor. Ta ki onu ilk kez fark eden, onunla konuşabilen biri çıkana dek. Salih Seçkin Sevinç, bu romanında gerçekle kurmacayı öyle bir harmanlıyor ki, hangisinin hangisi olduğunu unutuyorsunuz. Mekân tek, zaman akmaz, ama anlatı öyle yoğun ki, her satırda yeni bir katman açılıyor. Tıpkı tek mekânda çekilen o özel filmler gibi; gösterişli sahneler yok, sadece derinlik var. Ve sonu… Başladığınız yerden çok uzaklarda, sizi bekleyen o beklenmedik dönemeçle bitiyor.