Rozalya Ana

Sevinç Çokum, *Rozalya Ana* romanında, unutulmuş coğrafyalarda yaşayan kadınların sessiz direncine odaklanıyor. Göçün geride bıraktığı topraklarda, zamanın ağır yükünü taşıyan Rozalya’nın hayatına tanıklık ediyoruz. Gençliği, bir trenin ardında kaybolan bir anıdan ibaret artık; başörtüsünün altındaki duru yüzü, çekik gözlerindeki hüzünle belleklere kazınmış. Pamuk tarlaları arasında sarsılarak ilerleyen tren, sadece yolcuları değil, umutları da alıp götürüyor. Geride kalanlar, terk edilmiş sokakların ıssızlığına mahkûm kalıyor. Rozalya için zamanın anlamı değişmiş; yetişilmesi gereken bir şey değil, sadece akıp giden bir süreç. Kocası Mustafa’nın ölümünden sonra, sarı evin yarım kalmış duvarları arasında hayata tutunmaya çalışıyor. Acaba bu evin tamamlandığını görecek mi? Yoksa o da, tıpkı gençliği gibi, uzaklara savrulup gidecek mi? Çokum, bu kısa ama derinlikli hikâyeyle, acının ve umudun iç içe geçtiği.