Romancı

Roman yazmak, bazen bir vedadan daha ağır gelir insana. Ben ise son sözümü birkaç satırla yetinmeyip sayfalar dolusu bir hikâyeyle bırakıyorum ardımda. Çünkü anlatacaklarım, bir intihar notuna sığmayacak kadar derin, gerçek ve acı dolu. Önceki kitaplarımı okumamış olabilirsin, fark etmez; ama bu son anlatıyı es geçme. İlk kez burada her şeyi olduğu gibi yazıyorum, ilk kez yalan yok. Zaten sen de bilirsin, gerçeklerin peşinden koşan bir okursun; başkalarının felaketlerini okurken duyduğun o gizli rahatlamayı, sonra sessizce "Allah korusun" diye geçirdiğin anları. Bu sayfaları çevirirken Naz’ın, Zahide’nin hayallerini, umutlarını ve kırıklarını hatırla sadece. Beni unut, hatta unutmanı isterim. Ama onlar, bu satırlarda yaşasın.