Rengarengin

Geçen kışın ardından gelen bu acımasız nisanda, yüreğimizdeki taze filizler çoktan solup gitmişti. Eskiden cümlelerin arasına düşen harfleri toplarken, şimdi her sözcükten nem kapıyor ruhum. Bir zamanlar şiir yazardım, ama artık o bana ağır geliyor; kendimi eski bir dizenin derin kuyusuna bırakmış gibi hissediyorum. Aşkın kasırgası, hüznün yağmuru altında, can yeleksiz sokaklarda savruluyorum. Serseri bir romantik, kederli bir budala, kelimelerin lunaparkında kaybolmuş biriyim ben. İnsanların gözlerine bakarak konuşmayı, yüksek sesle sevmeyi severim. Gözler, insanı kendisiyle yüzleştirir; bunu iyi bilirim. Yalnızca aşka inandım, kardeşlikte teselli, arkadaşlıkta şifa buldum. Bir sandal gibiydim, deniz kuşlarıyla dostluk kurmayı hayal eden; ne yazık ki üzerimden okyanus geçti. Bu mecazi ve yaralı aşkı durdurun artık, bu şiirden uzaklaşmak istiyorum.