Ravza-i Aşk

Gözyaşlarıyla ıslanan toprağa kapandı, dizlerinin üzerinde titreyerek bekledi. Yüreği, aşkın o yakıcı ateşiyle kavrulurken, içindeki fırtınalar durulmuyordu. Ansızın, göğsüne düşen bir ışık huzmesiyle irkildi; sanki göklerden süzülen nur, karanlıklarını yarıp geçmişti. O an, bilinmez bir güç onu kendine çekti, tarifsiz bir derinliğe sürükledi. Başını kaldırdığında, gökyüzü nurla dolup taşıyordu. Şaşkınlıkla doğruldu, alnını usulca yere değdirdi. Hıçkırıkları, boğazında düğümlenen bir sel gibi akıyordu. Ağladıkça, gözyaşları coşkun bir nehre dönüştü; ta ki içindeki kaynak kuruyana dek. Fırtınanın ardından gelen sessizlikte, kendini yeni bir aşkın kollarında buldu – bu kez, daha derin, daha huzurlu.