Ramak Kaldı

Şairin doğumundan yıllar sonra, bir şiir dinletisinde yaşanan o unutulmaz an, hayatının akışını değiştirdi. Sahneye çıkıp kendi dizelerini okurken, yaşlı bir kadın elini tuttu; sımsıcak, sabırlı bir dokunuşla. Şiir bittiğindeyse, saygıyla öpmesine izin verdi elini. Mikrofonu uzatıp neden orada olduğunu sorduğunda, kadın hıçkırıklar arasında anlattı: "Oğluma benziyorsun. Onu kaybettiğim günden beri dilimde hep aynı cümle kaldı: *Ramak kaldı* ona kavuşmama. Şimdi bir ricam var; bundan sonra yazdıklarının sonuna bu iki kelimeyi ekle. Adın gibi olsun, her duyana beni ve oğlumu hatırlatacak." Salonu sessiz bir hüzün kaplarken, şair o günden sonra mahlasını bu sözlerle taçlandırdı. Annesinin yüreğine, tüm annelerin umuduna adanmış bir öykü; kaybın, sevginin ve yeniden buluşmanın izinde.