Rağmen

Duygu Kankaytsın’ın *Rağmen*’i, varoluşun o ince çizgisinde yürüyen bir yolculuğa davet ediyor okuru. Her adımda bir direniş, her nefeste bir kopuş hissedilen bu kısa ama yoğun metin, insanın kendi sınırlarını zorladığı anları satırlara döküyor. Haziranın yakıcı hızıyla savrulan bir ruh, vardığı her durakta soğuk bir yalnızlıkla karşılaşıyor. Ayakları yerden kesilirken, bedeni yorgun bir savaşın izlerini taşıyor. Artık aralarına sığmıyor; dışarıda, kendi kabuğunda, kendi sesiyle konuşuyor. Kırk altı sayfada toplanan bu şiirsel anlatı, kopuşun ve yeniden başlamanın imkânsızlığını değil, tam da o imkânsızlıkta nasıl ayakta kalındığını gösteriyor. Kırılgan ama güçlü, sessiz ama gürültülü bir itiraf gibi.