Pranga

Duygu, geçmişin ağır yükü altında ezilirken, hayatının her anını gölgeleyen bir depresyonla boğuşuyordu. Babasının sorumsuzluğu, yıllardır taşıdığı acıların kaynağıydı; ne kadar unutmaya çalışsa da, geçmiş hep peşindeydi. Defterine karaladığı satırlar, içinde kopan fırtınaları ele veriyordu: "Bana ömrümü adayacağım bir amaç verin, uğruna ölmek bile huzur olsun." Oysa her şeyin doğrusunu bildiğini sanmak, aslında büyük bir yanılsamadan ibaretti. Çoğu insan gibi o da toplumun dayattığı ezberlerle büyümüştü; kendi sesini duymak, gerçek arzularını keşfetmek ise imkânsız gibi görünüyordu. Ta ki Umut’la karşılaşana dek. Onun da hayatı, sunulan yanlışlara rağmen doğrunun peşinde koşma mücadelesiyle doluydu. İkisi de birbirlerinde eksik olan gücü buldular; zamanla bu dayanışma, umulmadık bir aşka dönüştü. Ne var ki Duygu’nun babası Cemal’in gölgesinde dolaşan Aslı, verdiği kararlarla her şeyi.