Potkal

Yağmurlu bir akşam, pencerenin önünde durmuş dışarıyı izlerken ansızın bir ses duydu: *"Kederin ilacı huzurdur."* Başını çevirdiğinde ortada kimsecikler yoktu. İçinden gelen bu söz, tanıdık gelmiyordu; ne bir kitapta okumuş, ne de bir yerde duymuştu. Sanki dışarıdan fısıldanmış gibi, tekrar cama yaslanıp karşıya baktı. Yaşlı adamın penceresi bomboştu artık. Gözleri, karşı apartmanın en alt katındaki ışıklı camda durdu. Orada, yirmili yaşlarında bir genç, mavi gözlerini dikmiş gülümsüyordu ona. Yüzünde ne kederin izi vardı ne de huzurun ağırlığı. Sadece umut parlıyordu, tıpkı yıllar önce kendi gençliğindeki gibi. Bu bakış, içindeki sessiz soruları yeniden canlandırdı.