Postmodernite ve İroni: Nietzsche-Rorty

Nietzsche’nin modernizme yönelttiği eleştiri, Batı düşüncesinin temel taşlarını sarsan bir başkaldırı olarak öne çıkar. Onun gözünde, Sokrates’ten miras kalan aşkın özne, akılcılığın mutlaklığı ve evrensel doğrular gibi kavramlar, aslında bir çöküşün habercisidir. Modernizmin bu nihilist yapısı, Nietzsche’nin yıkıcı duruşuyla postmodern felsefenin kapısını aralar. İronistler ise bu süreçte, yaşamı şiirsel bir deneyim olarak gören, sürekli sorgulayan bir tavır geliştirir. Kendi düşüncelerine, dillerine hatta varoluş biçimlerine bile kuşkuyla yaklaşırlar; değişimin ve dönüşümün her an mümkün olduğunun farkındadırlar. Richard Rorty’nin de vurguladığı gibi, ironistler köksüzlüğüyle öne çıkar. Toplumun onlara dayattığı dil, kimlik ve değerler karşısında tedirginlik duyarlar. Acaba bu kalıplar, gerçek benliklerini sınırlıyor mu? Ya da onları yanlış bir yöne mi sürüklüyor? Bu sorgulama, ironistin sürekli yeni.