Plevne

Tuna’nın suları, bir milletin yazgısını taşırdı adeta; ya sonsuzluğa uzanacak ya da toz duman içinde kaybolacaktı her şey. Plevne, artık sıradan bir toprak parçası değildi; vatan aşkının, onurun ve kahramanlığın ete kemiğe büründüğü bir kaleydi. Tarih, yenilenlerin yenileni bu denli yücelttiği, galip tarafın ise gölgede kaldığı bir başka destan yazmamıştı. Mehmed Niyazi, bu unutulmaz mücadelenin izlerini sürerken, bir ulusun direncini ve insanüstü çabasını satırlara öyle bir işliyor ki, sayfalar arasında dolaşırken adeta o günlerin tozunu dumansız soluyorsunuz. Her satır, bir kahramanın nefesini, her cümle, bir vatanın çığlığını fısıldıyor.