Platon'un Tanrı Anlayışı

Platon’un tanrı tasavvuru, mitolojik anlatıların ötesinde, soyut ve yetkin bir varlık kavrayışına dayanır. Ona göre tanrı, insan biçiminde tasvir edilen Olimpos ilahlarından farklı olarak, mutlak iyiliğin ve yaratıcılığın kaynağıdır. Halkın batıl inançlara saplanmasını engellemek, onun için bir sorumluluktur. Bu yüzden mitleri işleyen şairleri eleştirir; çünkü bu anlatılar tanrılar arasında çatışma, hırs ve ahlaksızlık gibi insani zaafları yüceltir. Platon’a göre tanrıya yakışmayan hiçbir şey söylenmemeli, gerçek inanç ancak kusursuz ve erdemli bir varlığa yönelerek kurulmalıdır. Masalların çoğu yalandır ona göre: Bir tanrıça ile bilge Akhilleus’un aynı hikâyede nasıl olup da açgözlülük ve kibir gibi çelişkili kötülükleri barındırabildiği sorusunu sorar. Tanrı, onun gözünde, tüm bu çarpıklıklardan arınmış, saf bir iyilik idealidir.