Pinhan

Dürri Baba’nın sesi, odayı saran hafif bir meltem gibi yayıldı. Çocuk, ilk kez dudaklarından dökülen bu ismi duyunca, elleri istemsizce çırpındı; sevinçle omuzları titredi, yüzü taptaze bir gül gibi açıldı. İkinci söyleyişinde utandı bu coşkudan, duruldu. Üçüncüde ise dilini yakıcı bir ateş sardı, damağında acı bir tat bıraktı. Yüzü kül gibi soldu. Dürri Baba, kollarını açarak çevresindeki dervişlere döndü: "Uzun süredir adını bekliyordu, sonunda buluştular. Artık adı Pinhan olacak." Elif Şafak, çağdaş ile gizemli olanı ustaca harmanladığı bu romanında, iki farklı dünyanın kesiştiği noktada duran bir karakterin iç hesaplaşmasını anlatıyor. Bir yanı Doğu’nun mistik derinliklerine, öteki yanı Batı’nın sorgulayan aklına uzanırken, dengeyi nasıl koruyacağı sorusu zihnini kemirir. Bellek, gelenek, kimlik ve aidiyet üzerine kurulu bu yolculukta, yazar, kendi ülkesinin karmaşık dokusunu da didikler. Her satırda,.