Peygamber İkliminden Sevgi İklimi

Hz. Peygamber’in sevgi dolu gönlü, her bir mümini eşsiz bir değer olarak kucaklardı. Onun nazarında sahabeler, şefkatle sarıp sarmalanmış taze goncalardı. Kalbi, ümmetine duyduğu derin muhabbetle çarpardı; bu sevgi, kelimelerin ötesinde bir anlam taşıyordu. Sahabe efendilerimiz, sevmeyi ve sevilmeyi O’nun yüce huzurunda öğrendiler. Gönüller arasında kurulan bu köprü, rahmetin kaynağından beslenerek yayılır, her bir kalbi diriltirdi. Sevgi, O’nun elinden dökülür, yürekleri aydınlatırdı. Bu aydınlık, bir uyanışın, yeniden doğuşun habercisiydi. Kalplerin dirilişi, hakikatin temellerini atar; sevgi medeniyeti, adalet ve merhametle şekillenirdi. Hz. Peygamber’in rehberliğinde yeşeren bu iklim, insanlığı hakikatin ışığına taşıdı. Her bir yürek, O’nun sevgisiyle can buldu; medeniyetin özü, bu muhabbetle inşa edildi.