Peygamber Efendimizi'in Mucizeleri

Şair Lebîd bin Rebîa, Cahiliye Dönemi’nin en parlak isimlerinden biriydi. Kâbe’nin duvarlarına asılan yedi seçkin şiirden biri ona aitti ve yıllarca orada kalmıştı. Ancak Kur’an’ın nuruyla tanıştıktan sonra, şiiri bile geride bıraktı. Bir gün Halife Ömer, ondan dizeler okumasını istediğinde, Lebîd’in cevabı net oldu: “Allah bana Bakara ve Âl-i İmrân sûrelerini öğrettikten sonra artık şiir söylemem.” Bu söz, imanın sanattan üstünlüğünü gösteren güçlü bir örnekti. Peygamber Efendimiz de onun bir dizesini överken şöyle buyurmuştu: “Şairlerin söylediği en doğru söz, Lebîd’in ‘Allah’tan başka her şey boştur’ mısrasıdır.” Gerçekten de, iman ışığıyla aydınlanmayan sözler, eksik ve yarım kalır. Lebîd’in dizeleri de bu gerçeği haykırır: “Cevher varken pul neye yarar? Aczini bilmeyen kul neye yarar? Herkes bir yol tutmuş gidiyor, Mevlâ’ya varmayan yol neye yarar?”