Peyderpey

Perihan’a soruyor anlatıcı: Bu duvarlar, bu kirişler, bu soluk ışıklar neden var? Neden sen varsın, neden ben? Düşünmek, diyor, güçlünün işi; bizim değil. Çocuk öldürenlerin, büyük devletlerin, hesap kitap yapanların dünyasında düşünmek lüks. Oysa gözlerin hâlâ parlıyor, yüzün eskimiş olsa da canlılığını koruyor. Belki de bilmek istediğin bir şey yok, belki de her şeyi biliyorsun. Kelimeler bile bazen ayrılıp birleşiyor, tıpkı "ya da" gibi. Keşke duvarlar yıkılsa, sesinle her şey paramparça olsa. Keşke önümüze ne çıkarsa çıksın, hepsi yerle bir olsa. Seninle birlikte.