Pervaneyle Yaren

Onur Caymaz’ın sayfaları arasında dolaşırken, zamanın ve mekânın sınırlarını unutursunuz. Bir tren kompartımanında unutulmuş bir sedef toka, Samatya kıyılarında dalgalarla dans eden ıslak lambalar, Fatsa’nın sisli yollarında kaybolmuş bir hayal... Her satır, anıların kırık aynasında yansıyan bir yüz gibidir: bazen Proust’un hülyalı bakışları, bazen Ritsos’un dizelerindeki hüzün. Büyükada’da peynir tabağı eşliğinde kurulan sohbetler, Bayrampaşa’nın gri sokaklarında yankılanan kahkahalar, Doğu’nun tozlu yollarında savrulan umutlar... Nabokov’un kibrit yüzlü ironisi, Turgut Uyar’ın derin sessizliği, Ahmet Erhan’ın dize ormanlarında kaybolan sözcükleri. Aşkın ve acının iç içe geçtiği bu yolculukta, faşizmin sinsi gölgesi, işbirlikçi akasyaların ardında pusuda bekler. İzmir ikindilerinde Hüseyin Peker’in gölgesi, Milliyet bürosunun loş ışığında yazılan satırlar, Amerika’yı bombalayan haykırışlar... Her şey bir.