Pembe Tabut

Pembe panjurlu çiçek dükkânının renkli dünyasında, tek bir rengin eksikliği göze çarpıyordu: kırmızı. Güllerin yasak olduğu bu mekânda, bir sabah ansızın sekiz adet kan kırmızısı çiçek beliriverdi tezgâhta. Üzerindeki not, gizemli bir elden gelen mesajın habercisiydi. Yıldız Gözlü Kız, yalnızlığın örttüğü duvarların ardında, bu güllerin peşindeki karanlık sırrı çözmek zorundaydı. Her bir çiçek, her bir noktalama işareti, ölümle dans eden bir oyunun parçasıydı. Gönderilen son gül ise simsiyahtı; içindeki not, sonun başlangıcını fısıldıyordu: "Pembe tabutunu sen kapatacaksın. O gün geldiğinde, mezarın kırmızı güllerle dolacak." Artık kaçış yoktu. Şüphe, en yakınından en uzağına kadar herkesi kuşatmıştı. Azrail’in sesi kulaklarında yankılanıyordu: "Korkmalısın, çünkü ölüm çoktan kapına dayandı.