Pazartesiyi Cumaya Bağlayan Bir Geceydi

Gece yarısı hastane koridorlarında yankılanan sesler hep aynıydı: "Bu ilacı şimdi alın, diğerini yarım saat sonra, uyku tutmazsa..." Hemşirenin dudaklarından dökülen her kelime, sanki önceden yazılmış bir senaryonun tekrarı gibiydi. Oysa bu tekdüze diyaloglar, zamanla içimde derin bir sessizliğe dönüşen bir eksiklik yaratıyordu. Duvarla tepsi arasındaki dar alana bakarken, bir an kendimi onun gözünden görmeye çalıştım. Soğuk ve mesafeli bakışlarımı hissettim üzerimde, söylediklerimi anlamış gibi başımı salladım. Belki de gerçekliği bu kadar yakınında hissetmek, aslında hiçliğin tam ortasında durmaktı. Oysa palmiyenin en üst katında, bu boşluk bile bir yer edinmişti kendine.