Payına Yok Düşenler

Abbas Turan’ın sözcükleri, bir şairin yüreğinden süzülüp kâğıda döküldüğünde, yalnızca şiir değil, yaşanmışlığın ta kendisi olur. Onunla ilk karşılaştığımda, anlattıklarıyla geçmişin tozlu sayfalarını aralıyor, fıkralara dönüşmüş gerçek hikâyeleri bir masalcı edasıyla canlandırıyordu. Ankara’daki söyleşilerinde de aynı sıcaklığı, aynı samimiyeti hissettim; kültürümüzün derinliklerinde saklı kalmış kişileri, olayları, bir dost sohbetinin içtenliğiyle paylaşıyordu. Dili, şiir kadar akıcı, anlatımı ise yaşam kadar gerçek. *Deli Kim Ki Mustafa*’da da gördüğümüz gibi, kalbin sesini duyurmak için yola çıkan Turan, bu kez *Payına Yok Düşenler* ile “akıllıların” dünyasına delice bir çağrı yapıyor. Her satırında, hem gülümseten hem düşündüren bir gerçeklik var; sanki bir kahvehanede, yılların eskitemediği hikâyeleri dinliyorsunuz.