Patolojik İnertia

İnsan doğası, iki temel eğilimle şekillenir: Bazıları dünyayı bir bütün olarak algılar, renkleri, sesleri, duyguları kesintisiz bir akış içinde kavrar. Ressamın fırçasından dökülen her ton, müzisyenin notalarından süzülen her melodi, yazarın satırlarında can bulan her karakter, bu bütünlüğün parçasıdır. Onlar için gerçeklik, parçalanmamış bir resim gibidir; her ayrıntı, diğerinin tamamlayıcısıdır. Diğer grup ise dünyayı anlamak için onu önce parçalarına ayırır. Düşünürler, gözlemlediklerini adeta bir yapboz gibi dağıtır, her bir parçayı tek tek inceler, sonra yeniden bir araya getirmeye çalışır. Bu süreçte eksik kalan, bazen canlılıktır; tıpkı bir çocuğun gözünden kaçmayan o saf ve ayrıntılı hafıza gibi. Çocuklar, gördüklerini hiçbir filtreye takılmadan zihinlerine kazır; her nesne, her yüz, her an, olduğu gibi kalır. Bu iki yaklaşım arasındaki fark, insanın dünyayı nasıl deneyimlediğinin en çıplak halidir.