Pathika

Hayatın içinde kaybettiğimiz şeyler, çoğu zaman gözümüzün önünde durur. Bir dokunuş, bir an, bir umut... Hep bir şeylerin değişmesini beklerken, aslında değişmesi gerekenin kendimiz olduğunu fark etmeyiz. Yıllar boyu mucizelere kapı aralamayı umdum; gökyüzünün yarılmasını, denizin ikiye bölünmesini değil, sadece bir elin omzuma değmesini. Oysa mucizeler, durup beklediğimiz duraklarda değil, yürüdüğümüz yollarda gizliymiş. Koşmaya başladığımızda, kaybettiklerimizin peşine düştüğümüzde, aslında beklediğimiz kurtuluşun bizden başkası olmadığını anlarız. Her birimiz, kendi yolculuğumuzun rehberi, kendi hikâyemizin kahramanıyız. Kurtuluş, umut ettiğimiz yerde değil, attığımız her adımda saklı.