Pastel Yalnızlıklar

Tırnaklarında kuruyan oje artıkları gibi, umutlar da solup dökülür bazen; geride yalnızca kırık dökük izler bırakarak. Eller, tanınmaz hale gelmiş, yabancılaşmış bedenlerin bir parçası olarak kalakalır yol ortasında. Mutluluğun peşindeki düğümler çözülürken, gözler kapanır körleşmek için. Sesler duyulur ama yüzler tanınmaz; geçip gidenler, yalnızca bir anlık gölgeden ibarettir artık. Aynanın karşısında açılan gözler, kendini yeniden keşfeder yalnızlıkla. Bedenin sınırlarından sıyrılıp özlemiyle dolan bir bakış, kimliğini arar durur içindeki belirsiz potansiyelde. Melankoli, dalgalar gibi vurur sahile; çekilirken geride bıraktığı, yorgun bir dinginliktir sadece. Kumsalda dağılan kum taneleri gibi, duygular da savrulur zamanla—ne tam anlam bulur, ne de kaybolur.