Parkta

Marguerite Duras’ın kısa ama yoğun anlatısı *Parkta*, bir kadının Paris’in tenha bir köşesinde geçirdiği bir öğleden sonrayla açılır. Yalnızlık, bekleyiş ve zamanın ağırlığı, satır aralarında soluk alır. Kadın, parkta otururken geçmişin gölgeleri zihnine üşüşür; anılar, hayaller ve gerçeklik iç içe geçer. Duras’ın keskin gözlemleri, sıradan bir mekanın nasıl derin bir iç hesaplaşmaya dönüşebileceğini gösterir. Sözcükler sade, ama her biri birer bıçak gibi keskin. Duyguların karmaşası, sessizliklerin gürültüsüyle yankılanır. Kısa sayfalarında bile hayatın tüm karmaşıklığını taşıyan bu metin, okuru kendi yalnızlığıyla yüzleştirir.