Parkta Gölgeler

İmamın sesi, hastane koridorunda yankılanıyordu: *"Bu ne biçim iş, bre Çöp! Ulu Tanrı insanı böyle mi yaratır?"* Gözlerini doktorlara çevirdi, dudakları alayla kıvrıldı. *"Şu karşınızdaki Çöp’e bakın. Ya çok zeki de bizi kandırdı, ya da beyninde zerre akıl yok. Hak ettiği yere düştü sonunda. Ben demiştim, bu adamın sonu tımarhane olur diye. Hastaneye düştüğünü duyunca, bir trafik kazası falan geçirmiş sandım. Kolu mu kırılmış, bacağı mı? Alçıya alır, kurtarırdık. Ama kırılan akılsa, neyle tamir edeceksin? Çöp, koskoca bedeninde kıracak başka yer bulamadın mı? Kolunu, bacağını, gözünü... Kafanı bile kırabilirdin. Ama aklını nasıl kırarsın, Allah’sız herif? Başkalarınınki gibi bir aklın olsaydı, doktorlar çaresini bulurdu. Şimdi de seni iyileştirmeye çalışan doktora yazık. Vallahi onun da aklı başından gider.