Parçası Benden

Sibel Eraslan’ın kaleminden dökülen her satır, sanki bir oyun tahtasındaki kırık taşlar gibi: eksik, yarım, ama bir o kadar da gerçek. Çocukluğun seksek oyununda olduğu gibi, hayatta da parçalanmışlık duygusundan kaçış yoktur. "Parçası benden!" çığlığı, sadece oyunu kurtarmak için değil, varoluşun acı veren boşluklarını doldurmak için atılır. Yazar, bu parçalanmışlıkla hesaplaşırken, hikâyelerini de kasıtlı olarak yarım bırakır; tıpkı hayat gibi. Her biri, bir ziyaret gibidir – gelip geçen, ama iz bırakan. "Yüzünü ziyarete geldim" dercesine, okurunu da bu yolculuğa davet eder. Yolda olanın, yolun kendisi olduğunu hatırlatarak.