Pandemonyum (Ciltli)

Gecenin karanlığında, fenerin titrek ışığı altında karşımda duran kızın yüzü gölgelerle dans ediyor. Sessizliği bozarak geçmişini soruyorum; eski adını, unutulmuş hayatını. Bana dönüyor, gözleri ay ışığında buz gibi parlıyor. Sesi keskin, neredeyse bir uyarı gibi: "Artık o kişi yok. Geçmişin külleri savruldu gitti. Burada sadece bugün var, yarınlar ise belirsiz." Sırtını dönüp uzaklaşırken, içimde bir şeyler kıpırdıyor. Bir zamanlar ben de öyleydim – paramparça, kaybolmuş, silinmiş. Ama hatıralar ne kadar soluk olursa olsun, insanın elinde tutunabileceği bir kıvılcım her zaman kalır. Küçük bir umut, bir adım, bir nefes... Harabelerin arasından bile yeni bir başlangıç doğabilir. Yeter ki inanmayı bil.