Pan

Kuzey ormanlarının derin sessizliğinde, yalnız bir adamın yüreği çalkalanır. Teğmen Thomas Glahn, hayatın gizemli akışına kapılmış, aşkı bir köle sadakatiyle değil, vahşi bir doğanın özgürlüğüyle yaşar. Sevdiği kadın ona hiçbir şey vermez; ne güven, ne huzur, ne de umut. Yine de Glahn, bu boşluğu bir armağan gibi kabul eder. Çünkü aşk, bazen karşılıksızlığın kucağında anlam bulur. Knut Hamsun’un *Pan*’ı, insanın içindeki çelişkileri, doğanın kucağında eriyen arzuları anlatır. Ormanların, rüzgârın, sessizliğin dilinden konuşan bu roman, modern psikolojinin izlerini taşırken, aynı zamanda şiirin inceliğiyle dokunur. Her satır, okuyanın zihninde farklı bir yankı uyandırır; tıpkı yaprakların hışırtısı gibi, her defasında başka bir anlam taşır. Hamsun, kuzeyin soğuk güzelliğini kelimelere sığdırırken, insanın yalnızlığını da yüceltir.