Palas Pandıras

Telefonun ekranı titreştiğinde koridorun en uzak köşesindeki odaya doğru koştum. Ahizenin öbür ucundan, yıllardır duymadığım bir ses yükseldi; annemin sesi. Boğuk, kırık. Önce boğazını temizledi, sonra derin bir sessizlik çöktü. Bekledim. "Bunca yıl yaşamayı," dedi birden, "kim isterdi ki?" Küçük bir öksürük, ardından kâğıt hışırtısı. Sanki elinde bir gazete parçası vardı, kelimeleri tek tek seçmeye çalışıyordu. *Palas Pandıras*, takıntıların ve anıların gölgesinde soluk alan karakterlerle dolu. Hikâyeler, hayal dünyasının sisli yollarında değil, gerçek hayatın tozlu sokaklarında dolaştırıyor sizi. Sıcak evlerin kapısını araladığınızda, içeride tanıdık yüzlerle karşılaşıyorsunuz. O kadar yakın ki, sanki yıllardır aynı masada çay içiyorsunuz onlarla. Yabancılık çekmiyorsunuz, çünkü o evlerde yaşayanlar, sizin de bir yerlerden tanıdığınız insanlar.