Özlemek Güzel

Bir masada oturmuş, pencereden sokağın akışını izlerken aklında yazıya dökülecek hikâyeler uçuşuyordu. Ama kararını verdi: Gözü ilk kime takılırsa, onu anlatacaktı. Tanıdık ya da yabancı, fark etmezdi. Belki o an karşı kaldırımdan geçen yaşlı bir adam, belki de kaldırım taşlarına yaslanmış başıboş bir kedi olacaktı konuğu. Dış görünüşüne, yürüyüşüne, sessizliğine anlamlar yükleyip, kendi kelimelerinin dünyasında ona bir yolculuk yaptıracaktı. Her cümle, her virgül, her satır başı, onun adımlarını takip edecekti. Hayatın sıradanlığından sıyrılıp, bir yazının içinde yeniden canlanacaktı her şey. Belki de bu yolculukta, farkında olmadan kendi iç dünyasına da bir kapı aralayacaktı. Kim bilir, belki de hikâye bir insandan değil, rüzgârla dans eden bir kâğıt parçasından ya da yağmurun altında ıslanan bir sokak lambasından çıkacaktı. Önemli olan, o anın sunduğu şansı yakalamaktı. Gözlerindeki sessizliği,.