Öze Dönüş Öyküleri

İnsan, dünyaya tertemiz bir yürekle adım atar; çocukluk yıllarının saflığı, kalbinin henüz katılaşmadığının kanıtıdır. Ne var ki zamanla günahın gölgesi düşer yüreğine, merhamet ve sevgi yerini umursamazlığa bırakır. Yaratılış amacından uzaklaşan insan, kendini kaybettiği bu yolda, aslında ne kadar yorgun düştüğünü fark etmez bile. Oysa öze dönüş, unutulan değerlere yeniden sarılmaktır: affetmeyi bilmek, sabırla beklemeyi öğrenmek, vefanın kıymetini hatırlamak. İçine dönüp düşünmek, yaratılış gayesini yeniden keşfetmek demektir. Allah’ın lütfettiği nimetlere şükretmek, O’na kalp, dil ve eylemle yönelmek, hayatın anlamını yeniden bulmaktır. Bu yolculuk, insanı sadece kendine değil, Rabbine de yaklaştırır.