Oysa Rüyaydı

Mavi bir günün eşiğinde, kelimeler denizin solgun ışığında dans ederken başlıyor her şey. Orkidelerin alacalı pembesi, mayhoş bir tadı geride bırakan meyler, küllükte biriken izmaritler... Hiçbiri sabahı getirmeye yetmiyor. Anılar, bir rüyanın sisli perdesinde kaybolup gidiyor. "Nar"ın ateşi, "nur"un aydınlığı, kelimelerin dinginliğiyle örülmüş bir düş bu; öyle bir düş ki masallara karışsın, yüzyıllar boyu anlatılsın, yüreklere dokunsun. Bir zamanlar aynı sokaklarda, karşı balkonlarda nefes alıyorduk. Hıdırellez’in dalına tutunup bahara uzandık, çoğaldık, sonra dağıldık. Mayıs’ın sardunyaları kadar kırmızıydı hatıralar. Günler aylara, aylar yıllara karıştı. Okunan kitaplar, izlenen filmler, kurulan hayaller... Hepsi geride kaldı. Adı "Bahar"dı aşkın; geçip gitti, tıpkı bir rüya gibi. Şimdi geriye sadece izlenmemiş filmler, okunmamış satırlar ve görülmemiş düşler kalıyor.