Öyle Vakti

Aşkın sonu, çoğu zaman umduğumuzdan farklı gelir. Belki bir sabah uyanır, o bildik sıcaklığın yerinde bomboş bir yatak bulursun. Ya da yılların alışkanlığı, bir anda anlamsızlaşır gözünde. Herkes bilir aşkın biteceğini, ama kimse kendi hikâyesinin böyle sonlanacağını düşünmez. Oysa gerçek, en beklenmedik anda kapıyı çalar. Trafikte sıkışmışken, kalabalığın içinde yalnızken, bir şarkının sözleriyle sarsılırken... Aslında hiçbirimiz hazır değiliz. Çünkü aşk, ne zaman ve nasıl sona ereceğini seçmez; sadece biter. Ve geriye, o bitişin izleriyle baş başa kalırsın. Yasemin Şefik’in *Öyle Vakti*, bu sessiz yıkılışın, içten içe solan umutların ve unutulmaz sanılan anların aslında ne kadar kırılgan olduğunu anlatıyor. Sayfalar ilerledikçe, aşkın sadece başlangıçlarda değil, sonlarında da nasıl bir labirente dönüştüğünü görürsün. Belki de en çok korktuğun şey, aslında en yakınındadır.