Öyle miymiş?

Dört mevsim, bir avuç alışkanlık, sayısız soru... Peki ya bu düzenin içinde ne kadarını gerçekten yaşıyoruz? Yapraklar dökülür, kuşlar susar, insan kendi tok gönlünün yanılsamasında başkalarının da doyduğunu sanır. "Yemiştir, içmiştir, ölmemiştir işte" der geçer. Oysa ertesi sabah kimse bakmaz: ölü mü, diri mi? Bir aslan gibi karnı aç ama onurlu, bir çocuk geçmişin hatalarını tekrarlarken, bir kız eski çağların hayallerine dalar. Mezopotamya’nın gölgesinde, Asur’un hayaleti güler adeta. Madem yeni bir şey kuramıyoruz, bu kadar yıkıp geçmenin anlamı ne? Zaman akar, sorular kalır. Yaşadığımızı zannettiğimiz bu hayatta, aslında ne kadarını fark ediyoruz?