Oturma Hastalığı

Adem’in cennetteki ilk sandalyesi, Cebrail’in ellerinden yere inerken, insanlık da oturmanın gizemli yolculuğuna adım atar. İlyaz Bingül’ün bu ince ama derinlikli romanında, yalnızlık sadece bir boşluk değil, yabancılaşmanın en samimi halidir; sanki kişinin kendisiyle karşılaştığı bir aynadır. Dilin sınırlarında gezinen yazar, sıradan nesneleri bile özne kılarak, Adem Bey’in özne olma arzusunun nasıl silikleştiğini ustaca gözler önüne serer. Egemenlik, oturmak ya da uzanmak gibi basit eylemlerde saklıdır; güç, en sade hareketlerde bile kendini gösterir. Kahraman mı, yazar mı? Bu sayfaların kime ait olduğu belirsizdir; belki de ikisi birden, birbirlerine laf yetiştirir, yazma eylemini sorgular. Okurla söyleşen bir metin, dille dans eden, biçimden çok söze odaklanan bir anlatı. *Postanedeki Sandalye*’nin kahramanını andıran bu ses, giderek daha da konuşkanlaşırken, yazardan nihayet kurtulduğunu haykırır..