Ötekiler

Günler birbirinin kopyası gibi akıp gidiyor; sanki zamanın çarkları bir yerde sıkışmış, ilerleyemiyor. Her sabah aynı umutla uyanıyoruz: "Bugün farklı olacak." Ama akşam olduğunda fark ediyoruz ki, yine aynı rutin içinde kaybolmuşuz. Hayat, anlam yüklemeye çalıştığımız boş bir sayfa gibi; silinmiş satırların izleri, bulanık anılar olarak kalıyor. Önemli sandığımız anlar, aslında hiçbir iz bırakmadan geçip gidiyor. Belki de farkında olmadan, bir koşu bandında debelenen farelerden farkımız yok artık. Peki ya bu döngüyü kırmak mümkün mü? Her günü sanki son günmüş gibi yaşamak, sıradanlığa teslim olmamak... Yoksa hayat, geriye dönüp baktığımızda sadece buğulu bir camdan gördüğümüz silik hatıralardan mı ibaret? Sabah kahvaltısında yalnızlık, akşam çayında sessizlik... Belki de asıl mesele, bu izlerin peşine düşmek değil, onlara yeni anlamlar katabilmek.