Osmanlı'nın son döneminde ermeniler

Osmanlı İmparatorluğu’nun son yüzyılında, Maraş’ta Türkler ve Ermeniler yüzyıllardır iç içe bir yaşam sürüyordu. Ortak dil Türkçe olduğu için toplumsal ayrımlar belirsizleşmiş, komşuluk ilişkileri derinleşmişti. Ancak imparatorluğun zayıflaması ve dış güçlerin kışkırtmaları, bu uyumu bozan isyanlara zemin hazırladı. 1842’den 1920’ye kadar süren Ermeni ayaklanmaları, bölgedeki huzuru altüst etti. Özellikle Zeytun’da yoğunlaşan isyancılar, Avrupa devletleri ve Amerika tarafından desteklenerek bağımsızlık hayalleriyle kandırıldı. Maraş’ın ekonomik ve sosyal hayatında önemli bir yer tutan Ermeniler, dış müdahalelerle Osmanlı yönetimine karşı kışkırtıldı. 1915’te başlayan zorunlu göç uygulaması ise bu gerginliği daha da derinleştirdi. Kitap, dönemin karmaşık dinamiklerini, dış güçlerin rolünü ve yerel halkın yaşadığı dönüşümü detaylı bir şekilde ele alıyor. Tarihin tozlu sayfalarında kalan bu olaylar, bugüne ışık tutacak nitelikte.