Osmanlı’da Mezhep

Osmanlı Devleti, İslam dünyasının birlik ve düzenini korumak adına Ehl-i Sünnet inancına sıkı sıkıya bağlı kalmış, bu ilkeyi devlet politikasının merkezine yerleştirmiştir. Dönemin siyasi gelişmeleri içinde, Safevîler döneminde ortaya çıkan bazı yeniliklerin Caferî mezhebinin beşinci İslam mezhebi olarak tanınması talebiyle gündeme gelmesi, Osmanlı tarafından reddedilmiştir. Benzer şekilde, II. Abdülhamid’in İran ile ilişkileri güçlendirme çabaları bile, Şiiliğin yayılma riskine karşı son derece temkinli bir yaklaşımla yürütülmüştür. Bu kitap, mezhepler üzerinden şekillenen siyasi ve dini mücadelelerin geçmişte nasıl yaşandığını gözler önüne sererken, günümüzde de benzer dinamiklerin nasıl tekrarlandığını anlamak için önemli bir bakış açısı sunuyor. Tarihin derinliklerinde saklı bu ilişkiler ağı, bugünün dünyasını daha iyi kavramamıza yardımcı olacak ipuçları taşıyor.