Orada

Paris’e hiç ayak basmamış olsan bile, zihninde canlanan o şehir; loş bir sinema salonunun on yedinci sırası, seksen dokuzuncu koltuk. Perdede Fransız filmleri akarken, havada ter ve insan kokusu. Sanki her nefes alışında, yeni doğan bir Notre Dame’ın taşları yerleşiyor. İlk bakışta dünyayı sırtında taşıyan bir katedral sanırsın, ama hayır – o sadece bir başlangıç. İnatçı bir direniş gibi, ilk sayfası açılmayan bir kitap misali, tatlı bir inat. O günlerde Paris’te parfümler moda, ama lümpenlerin arasında ter kokusu daha baskın. İnsan, orada; hem kaybolmuş hem de bulunmuş. Muhammet Safa’nın *Orada*'sı, varamayacağın bir yeri anlatırken aslında seni kendine çağırıyor. Yetmiş altı sayfada, hayal ile gerçek arasındaki o ince çizgide yürüyüşe çıkarıyor.