Onun Çölünde

Geceyi yarıp geçen bir çığlık düşer sessizliğe. Issızlığın hüküm sürdüğü o taş şehirde, kanatları karanlıkla örülü bir kadın uçar yalnız. Ağaçların dalları, acının izlerini taşır; her kadın kendi ağacını bilir, kökleri kadar derin, yaprakları kadar kırılgan. Gölgesiz bir ruhun yalnızlığıdır bu, karanlığın bile çekindiği sokaklarda yankılanan bir inilti. O gece, gökyüzü tanıktır: kanatlar açılır, ama düşüş de kaçınılmazdır. Acı, bir kuş gibi konar omuzlara, sonra yeniden havalanır. Issızlık, yalnızlık, ve o sonsuz çığlık...