Ondancı

Görmeyen birinin dünyası nasıl karanlığa gömülürdü? Ya da sesleri duyamamak, kelimeleri söyleyememek... Kokuları algılayamayan bir burnun boşluğu nasıl doldurulurdu? Ellerini kullanamayan biri, hayata nasıl tutunurdu? Oysa benim ayaklarım yoktu; annemin sırtına yapışmış, ondan beslenen bir gölge gibiydim. Pencerenin önünde, gözlerimle gördüklerimle avunur, günlerimi renklendirirdim. *Ondancı*, bir çocuğun hayat mücadelesini anlatıyor; çocuk felci yüzünden yürüyemeyen, zeki, hayal gücü kuvvetli ama bir o kadar da kırılgan bir çocuğun. Babasız büyüyen, annesinin sevgisinden başka sığınağı olmayan bu küçük adam, umutsuzlukla umut arasında savrulurken, hayata tutunmaya çalışıyor. Annesinin sabrı, kendi zekası ve hayal dünyası ona yetse de, içindeki isyanı bastırmak kolay değil. Ta ki yaşamına, yeteneklerini keşfeden ve ona yeni ufuklar açan yaşlı bir adam girene kadar. Bu rastlantı, onun için bir dönüm noktası olur.