Önce Gülümsedi Sonra Kanatlandı Melek

Gökyüzündeki meleklerin kanatları sayılıdır belki, ama yeryüzünde yaşayanlar vardır ki, son nefeslerinde önce bir tebessüm bırakır, ardından kanatlanıp giderler. Bu dizeler, bir babanın yüreğindeki fırtınalardan doğdu; iki yıl dört ay on dört gün boyunca soluduğu, 17 Ağustos sabahı enkazdan gülümseyerek kucağına aldığı kızının ardından. Adı bile gülümsemeyi çağrıştırıyordu zaten. Hüzünle umut, bazen dingin bir sığınak sunarken, bazen de içindeki yangını körükledi. Gözleri sadece kendi acısına takılı kalmadı; çevresindeki hayatlara, sessiz çığlıklara, kırgınlıklara da daldı. İşte bu satırlar, o karmaşanın, o durup dinlenmeyen iç hesaplaşmanın izlerini taşıyor. Eline aldığında hafif gelecek bu kitap, umulur ki yüreğine ağır bir yankı bırakır. Sevgiyle, umutla dolu olman dileğiyle.