Onca Açlık Varken

Muhsin Kızılkaya, çocukluğunun o soba başı anlatılarında kaybolurken, hikâyelerin arasında gizlenen açlığın izlerini hiç unutmamış. Karların örttüğü gecelerde dinlediği destanlarda, kan ve gözyaşının ortasında, hayal meyal duyulan yemek sesleri, damakta kalan tatlar… Hepsi, o yokluğun izleriydi. *Onca Açlık Varken*, bizi düğün sofralarından alıp Mir konaklarının gölgesine sürüklüyor; beylerin ziyafetlerinden bir lokma ekmeğin bile nasıl umuda dönüştüğünü gösteriyor. Dengbêjlerin sesinde yankılanan acılar, ecinnilerin gizemli dünyasından Nasturilerin hikâyelerine uzanıyor. Kızılkaya, anlattıklarıyla şunu fısıldıyor sanki: İnsan, birbirini yerken ne kadar da iştahlı olabiliyor. Sofraya buyurun, yemeği soğutmadan tadına varalım.